«فردوسی و شعر او» اثر مجتبی مینوی از کتاب‌هایی است که اگرچه سال‌ها از نخستین انتشار آن می‌گذرد، اما هنوز خوانندگان خودش را دارد. در مورد این کتاب به طور
خلاصه باید گفت که بررسی شعر فردوسی توسط مجتبی مینوی است. «فردوسی و شعر او» پیش از انقلاب آخرین بار در سال ۱۳۵۴ از سوی انتشارات دانشگاه تهران به چاپ دوم
رسیده بود و بعد از انقلاب در سال ۱۳۸۵ نشر معین آن را با ویرایشی تازه منتشر کرد.

نقد و بررسی شاهنامه از یک‌سو و تاثیرپذیری خالق آن از آثار پیش از خود از سوی دیگر، دو محور مهم کتاب مینوی است. مینوی همچنین به موضوع اشعار منسوب به فردوسی
هم پرداخته و مساله ابیاتی را پیش کشیده که تعلق‌شان به فردوسی محل تردید است. مینوی به سیاق خود خلاصه‌ای از داستان‌های شاهنامه را بیان و در ادامه تحلیل کرده
است که این کتاب به ۳ دلیل برای ایرانی‌ها اهمیت دارد. از نظر مینوی دلیل اول جنبه ادبی و هنری آن است که نشان از قریحه یک شاعر بزرگ ایرانی دارد که سالیان
متمادی به خود مشقت داد و به بیان مینوی «خون جگر» خورد تا آن را خلق کند.

دلیل دوم مینوی برای مهم دانستن شاهنامه این است که این اثر تاریخ نیاکان ایرانیان را به صورت داستانی بیان کرده است. مینوی از شاهنامه به عنوان «نسب‌نامه»
ایرانیان نام میبرد. دلیل سوم او هم زبان فارسی شاهنامه است که از نظر او حکم زنجیره ارتباطی اقوام ایرانی را دارد: «فارسی، محکم‌ترین زنجیر علقه و ارتباط طوایفی
است که در خاک ایران ساکن‌اند.» مینوی نقش فردوسی را در استحکام بخشیدن به زبان فارسی چه به واسطه حفظ قصه‌های قدیم و چه در بعد پرداختن به ادبیات باستانی در
معنای آن روزگار، مهم می‌داند.