* رفاقتهای شاعرانه در ادبیات معاصر ایران:
همیشه هم اینطور نیست که شاعران درباره دغدغههای مهم شخصی و اجتماعی و... شعر بگویند. گاهی هم پیش میآید که دوست
دارند برای دل خودشان و برای دوستان و افرادی که با آنها احساس نزدیکی و صمیمیت میکنند، شعر بسرایند. روی همین حساب یکی از گونههای شعر فارسی، «اخوانیات» نام
گرفته است. اخوانیات به معنای نامههای دوستانه به نثر یا شعر است. در ادامه درباره چند شعر دوستانه و سرشار از مهر در ادبیات معاصر فارسی میخوانید.
۲ یار دبستانی:
مهدی اخوان ثالث و محمد قهرمان دو یار و همکلاسی صمیمی و قدیمی بودند. این دو بارها و بارها یکدیگر را به مهر و لطف ستودهاند. اخوان قطعۀ «اسم
و آسمان» را برای استاد محمد قهرمان سروده است و در بخشی از آن میگوید او را باید «مهرمان» صدا کرد نه «قهرمان». در جای دیگری هم او را قهرمان کشور شعر صدا
میکند:
«او قهرمان کشور شعر است و اهل فضل/ گردن به حکمرانی این پهلوان نهند». –
سرشک و سایه:
استاد محمدرضا شفیعی کدکنی (م. سرشک) هم دستی در شعرهای دوستانه دارد و به مناسبتهای مختلف دوستانش را به شعر یا به نثر مورد لطف و محبت خود قرار
داده است. یکی از اشعار محبتآمیز این استاد برجسته ادبیات، به مناسبت ۹۰ سالگی هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه) سروده شده:
«چشم بد دور از این شعبده در کار هنر
آفتابی
تو که در سایه نهانی سایه
از طلسمات غزل آن چه گشودند تو را
رهرو واقفِ این گنجِ روانی سایه»
– قیصر و استادش:
قیصر امینپور، شاعر گلهای آفتابگردان و دستور
زبان عشق در یکی از اشعار مشهورش به نام «لحظه بیکران» با اشاره به کلاس استاد شفیعی کدکنی در روزهای سهشنبه در دانشگاه تهران، ارادت و مهر ویژهاش را به این
استاد نشان داده است:
«بهترین لحظهها/ لحظههایی که در حلقۀ کوچک ما/ قصه از هر که و هر کجای زمین و زمان بود/ قصۀ عاشقان بود/ راستی/ روزهای سهشنبه/ پایتخت
جهان بود».
* تکیه کلام،
کلمه یا عبارتی است که یک نفر بیشتر از دیگر کلمهها به آن تکیه میکند. این قضیه را اگر وارد دنیای شعر و ادبیات کنیم، متوجه میشویم اهل ادب هم
تکیه کلام یا واژه کلیدی دارند. به عبارتی، هر شاعر تکیه اصلیاش روی چند واژه خاص است که دلبسته آنهاست. از طرفی این تکیهکلامها، خمیر مایه اصلی شعر و نمادی
از طرز فکر و شخصیت شاعر هم هست. در ادامه، از تکیه کلامهای چند شاعر کلاسیک و معاصر فارسی میخوانید.
- فردوسیِ خردمند:
به نام خداوند جان و خرد؛ کزین برتر
اندیشه بر نگذرد؛
اولین بیت شاهنامه حکیم فردوسی، کاملا برای همه مشخص میکند که در این اثر قرار است از چه چیزی بخوانند. «خرد» یکی از واژههای مهم و کلیدی شاهنامه
است تا جایی که ۱۴۷ بیت شاهنامه با واژههای «خرد» و «خردمند» آغاز شده است و اگر کاربرد آن را در کل شاهنامه حساب کنیم، چند برابر خواهد شد. واژه «سخن» به شکلهای
ساده، مرکب و مشتق، حدود دو هزار بار در سراسر شاهنامه تکرار شده است.
دوستانههای سعدی:
آنها که خواندهام همه از یاد من برفت؛ الا حدیث دوست که تکرار میکنم؛
سعدی هم در غزلیات و هم در گلستان اقرار میکند که اهل معاشرت با رفقای گرمابه و گلستان است. روی همین حساب، طبیعی است که واژه «دوست» در غزلیاتش هفتاد بار تکرار
شده باشد. شاید اگر غزلیات سعدی را «دوستنامه» بدانیم، اغراق نکرده باشیم. دیگر واژههای کلیدی غزلیات شیخ اجل از این قرارند: دل، سعدی، عشق، همه، روی، دست،
جان، چشم، یار، نظر، خوش، خود، غم، روز، گل، سرو، شب، صبر، خون و دیده.
حافظ و حکایت دل:
در شگفتم که در این مدت ایام فراق؛ برگرفتی ز حریفان دل و دل میدادت؛
شاید هیچ شاعری به اندازه حافظ شیرازی به «دل» و «دلدار» ابراز ارادت نکرده باشد. واژه «دل» در ۴۹۵ غزل حافظ، ۸۶ بار تکرار شده است. به قول خودش، «صاحبدلان
حکایت دل خوش ادا کنند». حافظ، جان، راه، عشق، دست، گل، خوش، چشم، خود، روی، یار، زلف، غم، جهان، کار، خاک، دوست، خون، آب و باده از دیگر واژههای کلیدی غزلهای
حافظ هستند.
جانانِ مولوی:
چو آمد جان جان جان نشاید برد نام جان؛ به پیشش جان چه کار آید مگر از بهر قربان را.
سخن مولوی چه در غزلیات، چه در مثنوی، همه
از «جان» است. او این واژه را ۹۴ بار در غزلیاتش تکرار کرده است. دل، عشق، خود، آب، همه، خوش، ماه، خدا، بیا، چشم، شب، سوی، مست، دست، شمس، جهان، گل، روی، یار
و عقل در رتبههای بعدی پرتکرارترین واژهها در غزل مولوی قرار میگیرند.
شاعر صبح و شب:
آی آمد صبح روشن از در؛ بگشاده به رنگ خون خود در؛
در بین شاعران کلاسیک،
خاقانی را با عنوان «شاعر صبح» میشناسند، اما آن که شاعر صبح و شب است، نیما، پدر شعر نو فارسی است. واژه «صبح» در شعر نیما ۱۶۴ بار تکرار شده و بیشترین ترکیبهای
توصیفی در شعر او از آنِ صبح است. «شب» هم یکی از واژههای مهم و کلیدی شعر نیما و با معنایی منفی است.
نجوای فروغ با باد:
دارمش/ مثل دانهای که نور را/ مثل
مزرعی که باد را/ مثل زورقی که موج را/ یا پرندهای که اوج را». در تمام اشعار فروغ فرخزاد، ترکیبها و تصویرهای شاعرانه زیادی را با استفاده از واژه «باد» میبینیم.
«باد» و واژههای مترادف آن مثل «توفان» و «نسیم» از واژههای کلیدی شعر فروغ است که مفهوم عشق و عصیان را تبیین میکند. از نسیمی در آغاز که روح شاعر را نوازش
میدهد تا توفانی که زندگی او را ویران میکند.
شبهای روشنِ سهراب:
«و نگوییم که شب چیز بدی است/ و نگوییم که شبتاب ندارد خبر از بینش باغ».
این یعنی سهراب
سپهری به «شب» ارادت ویژهای دارد و ۱۴۲ بار آن را در شعرش تکرار کرده است. تازه اگر واژههای «دیشب» و «امشب» را هم اضافه کنیم، به عدد ۱۶۱ میرسیم. او برخلاف
نیما به «شب» نگاهی مثبت دارد. دیگر واژههای مورد علاقه سهراب واژههای «درخت» و «گل» مانند نیلوفر و سرخ، «خدا»، «نماز»، «محراب» و «بهشت» هستند.
پایگاه خبری و اطلاع رسانی کتابخانه شهید هاشمی نژاد