در حال دم دادن دمنوش در یک صبح زیبای پائیزی هستم که چشمم به تقویم می خورد. امروز روز بزرگداشت "حافظ" شاعر برجسته ی ایرانی است که غزل هایش طنین عشق و عرفان را با هم دارند. شعرهایی که به ظاهر رنگ دنیایی دارند و در باطن معنویت را چاشنی خود کرده اند. در گذر زمان هم که تامل می کنی کمتر کسی است که حافظ را نشناسد و شعرهایش را نخوانده باشد. همنشین شب های یلدا و همدم عاشقان دلربا که با تفالش دلخوشند و همراه همیشگی ادیبانی که شعر ناب را از شعرهایی که فقط رنگ و لعاب دارد و معنا به راهی نمی برد،خوب تمیز می دهند.

یادش بخیر، چه روزهای خوشی داشتیم در مدرسه و کلاس های ادبیات و حافظ خوانی هایی که لبخند شیرینی را بر لبهایمان می نشاند، دبیرانی که فلسفه درست خواندن شعر را یادمان می دادند و انگار قرار نبود یادمان بماند. چه ثانیه هایی که بر سر یک خوانش واژه وقت تلف می کردیم تا ساعت به عقربه های زنگ خوردن برسد ونوبت خواندن به ما نرسد.

آن سالها گذشت و حال من یک کتابدارم و هر روز با کتاب های متنوع سر و کار دارم. هر روز ساعتی چند در دایره ی ادبیات قدم می زنم و همزمان با کارم دل سپردگی ام را به بعضی از کتاب ها، مرور می کنم. یکی از این خواندنی های لحظه ایم دیوان حافظ شیرازی است. بیت هایی که از سر کودکی آمیخته با شیطنت می خواندیم حالا برایم زمزمه ی است که موجب آرامشم می شود. شعرهای حافظ بوی همه چیز را با خود دارد از شراب ناب تا شاهد قدسی ،  یار زمینی تا یار آسمانی،  دیار خاک تا فلک الافلاک ، قصر امل تا خلد برین،  مسجد تا میخانه، زاهد تا رند که نشان دهنده ی بینشی است که سرچشمه در دانش وافر حافظ در بهره گیری از قرآن مجید دارد و زمینه ی استفاده از واژگان پارسی را در بهترین نقطه از بیت بیت های غزلش فراهم آورده است.

متن های زیادی درباره این شاعر شیرازی کتاب شده است و نویسندگان و پژوهشگران بزرگی از ادبیات ایران به شرح غزلیاتش پرداختند که مهمترین آنها کتاب های " شرح سودی بر حافظ"، "حافظ نامه بهاء الدین خرمشاهی"، "آب طربناک دکتریحیی یثربی " و " شرح غزلیات حافظ بهروز ثروتیان" است.

به هر حال ، امروز روز حافظ است، شاعر گل و بلبل، خواجه ی شیراز که آرامگاهش خلوتگه رندان زمان شده است...